Het was maandagochtend. De klok tikte harder dan normaal (of zo voelde het), de broodtrommels moesten nog dicht en we waren al eigenlijk te laat. En toen stond ze daar, midden in de gang, met haar armen stijf langs haar lijf.
“Ik ga niet naar school.”
“Waarom niet?” vroeg ik, terwijl ik haar jas pakte.
“Mijn trui is boos.”
Pardon?
Mijn volwassen brein wilde meteen door naar de snelle oplossing: Je trui kan niet boos zijn. Of erger nog: We moeten nu echt gaan. Maar haar gezicht vertelde me dat dit geen grap was. Voor haar klopte dit verhaal helemaal, dus ik hurkte neer: “Wat doet je trui dan?” Ze keek opgelucht dat ik blijkbaar begreep dat dit onderzocht moest worden.
“Hij knijpt. En hij zit stom. En iedereen gaat het zien.”
Aha.
De boodschap achter het verhaal
Het ging niet om een humeurige trui..
Het ging om een gevoel, onzekerheid of misschien een beetje spanning voor de week die begon. Misschien wilde ze gewoon een momentje extra geborgenheid.
“Wil je trui misschien een dikke knuffel zodat hij zich wat fijner voelt?” vroeg ik. Ze knikte. Een extra dikke knuffel en de wereld was gered. We waren nog steeds te laat, maar met een lach. Wat me bijbleef was niet die ochtendstress, maar hoe dun de lijn is tussen afkappen en aansluiten. Als ik had gezegd: “Doe niet zo gek,” was ze waarschijnlijk huilend de auto ingestapt. Nu voelde ze zich serieus genomen.
Kinderen verpakken hun gevoelens vaak in fantasie, overdrijving of iets ogenschijnlijk kleins. Een boze trui, een gemene sok of “een jas die niet snapt hoe het moet”. Voor ons klinkt het absurd. Voor hen is het een manier om iets te zeggen wat ze nog niet in volwassen woorden kunnen vatten.
Luisteren betekent dan niet dat je meegaat in het idee dat kleding emoties heeft. Het betekent dat je nieuwsgierig bent naar wat erachter zit.
“Wat maakt dat de trui boos is?”
“Wat vind je er precies stom aan?”
“Wat zou helpen?”
Door die vragen voelt een kind zich gehoord. En vaak lost het probleem zich sneller op dan wanneer je het probeert weg te redeneren. Sindsdien denk ik bij dit soort momenten niet meer: Wat een gedoe, maar: Wat probeert ze me eigenlijk te vertellen?
En verrassend vaak blijkt het antwoord heel eenvoudig te zijn ‘als je maar even stopt om te luisteren.’
Herken je dit soort momenten met je kind? Dat gedrag soms iets heel anders lijkt te zeggen dan wat er werkelijk speelt?
Samen kunnen we kijken naar wat er onder het gedrag zit, zodat je je kind beter begrijpt en er met meer rust op kunt reageren
