Van de week liep ik met Toby het bos in. Het was zo’n dag waarop mijn hoofd al uren vooruit liep. Ik dacht aan wat ik nog moest doen, aan gesprekken, aan lijstjes die maar langer leken te worden.
Toby liep naast me, zoals we wel vaker doen. Hij had geen haast, hij keek om zich heen, stopte af en toe even en liep dan weer verder. Hij hoefde nergens heen, hij liep gewoon in zijn eigen tempo. Als ik langzamer liep, paste hij zich aan, als ik stil stond, stond hij gewoon naast me.In het begin liep ik nog in mijn eigen tempo, iets te snel, iets te strak. Maar na een tijdje merkte ik dat ik vanzelf vertraagde. Dat besloot ik niet in mijn gedachten, het gebeurde gewoon. Mijn aandacht verschoof van mijn gedachten naar het moment, naar het pad onder mijn voeten, naar Toby naast me. Er kwam rust. Mijn gedachten waren er nog, maar ze werden minder luid. Dat heet co-regulatie.
Een zacht oog zegt: Je bent veilig, ook zonder woorden
Wat is co-regulatie?
Co-regulatie betekent dat het zenuwstelsel van de ene levende wezen het zenuwstelsel van een ander helpt kalmeren of stabiliseren. Dat gebeurt automatisch, zonder dat je er bewust iets voor hoeft te doen. Ons zenuwstelsel is voortdurend bezig met het waarnemen van onze omgeving. Volgens neurowetenschapper Stephen Porges reageren we sterk op signalen die veiligheid en rust uitstralen. Wanneer je naast iemand , of in dit geval een paard bent dat rustig en stabiel is, hoeft jouw systeem minder alert te zijn. Je lichaam merkt dat er geen directe dreiging is. En daardoor kan je schakelen naar een staat van meer ontspanning. Dat is niet iets wat je bedenkt, maar wat je voelt. Een paard leeft in het moment, Toby is niet bezig met wat er straks komt of wat er eerder gebeurde. Hij reageert op wat er nu is en tijdens het wandelen nodigt hij me uit om hetzelfde te doen. Hij vertraagt me, zonder me tegen te houden, vraagt niets, maar zijn aanwezigheid alleen al helpt me om uit mijn hoofd en meer in mijn lijf te komen. Dat is iets wat ik ook zie bij de mensen die met mij meelopen. In het begin zijn ze vaak nog in gedachten verzonken, maar gaandeweg verandert er iets. Hun stappen worden rustiger en hun aandacht komt meer in het hier en nu.
We hoeven het niet alleen te doen
We denken vaak dat we zelf tot rust moeten komen, dat we dat moeten “kunnen”, maar ons zenuwstelsel is niet gemaakt om alles alleen te doen. We reguleren onszelf ook in relatie tot anderen. Soms hebben we iemand nodig die al rustig is, iemand (of een dier) die niets van ons vraagt. Iemand die gewoon met ons meeloopt en soms is dat genoeg om weer even te voelen hoe rust eigenlijk voelt.
Dat is de kracht van co-regulatie.
Wil jij ook de kracht van co-regulatie ervaren en er meer over leren? Klik dan op de knop hieronder
